غزل شمارهٔ ۳۵۶

برداشت: مانند بلبل سحر که آهنگی خوش در دل شب می‌زند، من نیز از دنیای تنهایی‌ام رها شدم و به بام رسیده‌ام.

برداشت: من به افق نگاه می‌کنم و می‌بینم که نور خورشید پرچم سربازان تاریکی را می‌برد و دور می‌کند.

برداشت: روز روشن و سپید آغاز شده است، مانند این که سیاهی شب با چهره‌ای برهنه و بدون پوشش از بین رفته است و در این میان هیچ چیز به جز زیبایی و روشنی باقی نمانده است.

برداشت: دل من در عشق به شدت متأثر شده و جانم به محبت وابسته است. از دروازه‌ام آن معشوق دلربا وارد شده که آرامش جانم را به ارمغان آورده است.

برداشت: سرم هنوز آن‌قدر تحت تأثیر بوی نفس او هستم که هیچ عطری مانند بوی عنبر و گل نمی‌تواند به مشامم برسد.

برداشت: دیگر من از شب‌های تاریک هیچ نگرانی ندارم، زیرا هر شب به پایان می‌رسد و روزی روشن در انتظار است.

برداشت: تمامی آنچه را که مشاهده می‌کنم به خوبی درک نمی‌کنم، آیا رنگ ارغوانی و گلهای زیبا در آستینش وجود دارد یا اینکه دست و ساعدش مانند گل‌های خوشبو و زیبا است؟

برداشت: در ظرف شفافش، آبی وجود دارد که اگر بخواهی آن را مقایسه کنی، نمی‌توانی تشخیص دهی که آب کدام است و ظرف کدام.

برداشت: از ساقی بخواه که باری دیگر می و غذای زندگی را بیاورد، چون هر کسی که مدام شراب بنوشد، در نهایت مست و سرخوش خواهد شد.

برداشت: AI: من کسی هستم (نیستم!) که نمی‌توانم بین چیزهای خوب و بد تمایز قائل شوم. نوشیدنی با تو برایم مجاز است، اما آب بدون حضور تو برایم بس تلخ و ممنوع است.

برداشت: هیچ شهری به شیرینی تو نیست، تویی که با کلامت مانند طوطی‌ها، زیبایی و لطافت را به نمایش می‌گذاری.

برداشت: این نظم همچون زره‌ای است که انسان را رها نمی‌کند و در برابر دشمنی که با نیرنگ و کینه به میدان آمده، از او دفاع می‌کند.