غزل شمارهٔ ۳۵۳

برداشت: همه به دوست و رفیق مهربان و یار همدم علاقه دارند و من نیز همین حس را دارم.

برداشت: AI تصحیح‌شده: نگاه به نیکوکاران سنتی است که همیشه وجود داشته، (نه اینکه) من این نوآوری را به دنیا آورده‌ام.

برداشت: اگر تو ادعای پرهیزگاری کنی، من هم به تو اطمینان می‌کنم، اما خدا بهتر می‌داند.

برداشت: اگر بگویی که من به تو علاقه‌ای ندارم، من این ادعا را قبول نمی‌کنم.

برداشت: اگر در مورد عشق صحبت کنی، به نوعی گناه به حساب می‌آید. اما باید گفت که اولین گناه هم مربوط به حوا و آدم بود.

برداشت: در دام زیبایی و جذابیت چهره‌های معشوقان گرفتار شدم، نه به خاطر ستایش آنهاست و نه به خاطر به زبان آوردن عیوبشان.

برداشت: وقتی که دست محبت بر سینه‌ی رنج‌دیده‌ای می‌نهاد، در سراسر جهان درمانی برای دردهای خود نمی‌یافتم.

برداشت: ای ساقی، جام پر را به من بده و از آسمان بیاموز که همیشه در حال چرخش و تغییر است.

برداشت: اگر می‌دانی که دنیا ارزش غم و اندوه را ندارد، پس به روی دوستانت خوش باشید و زندگی را شاداب و خرم دنبال کنید.

برداشت: اگر می‌دانی که هر روز از عمرت کم می‌شود، قدر هر روز را بدان و از آن بهره‌ور باش.

برداشت: دل خود را به زندگی سعدی خوش نکن، زیرا این زندگی پایه‌های مستحکم و پایداری ندارد.

برداشت: ای دوست دلنشین، برو و شادی کن، زیرا وقتی که خاکت می‌شود، دیگر جایی برای غم خوردن نیست.