غزل شمارهٔ ۳۵۲

برداشت: AI تصحیح‌شده: دوست من، بر تو هزاران درود می‌فرستم، از سر تا پای تو که (نشانهٔ) خالق الهی هستی و این حقیقت با وجودت از عدم به وجود آمده است.

برداشت: AI: در این دنیا، هیچ چیز زیباتر از درختان سرو را زیر نور خورشید ندیده‌ام و توصیف زیبایی تو در کلام نمی‌گنجد و قلم نمی‌تواند نام تو را به خوبی بنویسد. (تصحیح AI: در این دنیا، هیچ چیز زیباتر از چهرهٔ مانند خورشیدت بر آن قامت همچون سرو ندیده‌ام و توصیف زیبایی تو در کلام نمی‌گنجد و قلم نمی‌تواند نام تو را به خوبی بنویسد.)

برداشت: گفتم آیا تو مثل طاووس زیبایی؟ مگر اینکه عضوی از یک بدن زیباتر از بقیه اعضا ببینی؟ تو مانند نیشکر هستی که از سر تا پا شیرینی را در خود دارد.

برداشت: هرچقدر که ظلم و بی‌وفایی می‌بینم، هنوز هم امیدوار به صداقت و وفای تو هستم. چشمان تو جواب منفی می‌دهند، اما ابرویت می‌گوید بله.

برداشت: در پایان، نگاهی به من بینداز و سپس سرزنش را آغاز کن. هرچقدر که می‌خواهی به ناز و افاده رفتار کن، مانند پادشاهان که بر خدمتکاران خود تسلط دارند.

برداشت: وقتی دل مرا بردی، دین و ایمانم را از من سگیر نکن. مرا از خودت دور نکن و با مهربانی‌ات، کینه‌ای به دل نگیر. همچنین، جانوران حرام را مکش.

برداشت: در باغ، هم خار وجود دارد و هم گل. هر چه او انجام دهد، زیبا و خوب است. اما برای دوستان، تحمل ستم از سوی دوستان به راحتی اتفاق می‌افتد.

برداشت: AI: او رفت و روحش به یاد آن لباس، در حال مراقبت و پرستش است. در حالی که پادشاه خوابش می‌برد و از نگهبانانش نگران نیست. [تصحیح AI: او (معشوق) رفت به پرورش روح وجان و این (عاشق) بی‌تابی وجامه‌دری می‌کند. همان‌گونه که پادشاه خوابش می‌برد و از نگهبانانش نگران نیست.]

برداشت: او با شمشیر ستم می‌زد و می‌گفت سعدی، از پشت سر به تو ناله کرد، اما مردان نباید از درد و رنج شکایت کنند.