غزل شمارهٔ ۳۴۸

برداشت: چشم خدا به توست، ای زیبا و منحصر به فرد، که یار من هستی و همراه با دیگران در جمعی درخشان و بزرگ قرار داری.

برداشت: تو با زیبایی و شکوه حرکت می‌کنی و دوباره برمی‌گردی؛ من هیچ سرو و درختی را ندیدم که به این خوبی و جذابیت بخواهد.

برداشت: هر ویژگی و صفتی که در وجود تو جلوه‌گر است، نشان‌دهنده‌ی وجود قدرت و حکمت خداوند است.

برداشت: AI: داستان لیلی و مجنون را نگو و غصه‌های آن را نخور، زیرا عهد و یادگار تو («آنها» صحیح است!) فراموش شده است. دیگر اشاره‌ای به آن روزهای گذشته نکن.

برداشت: نام تو در حال طواف بود و عارفان وقتی آن را شنیدند، هر دو - شنونده و گوینده - به رقص درآمدند.

برداشت: هیچ مانعی نمی‌تواند بین عاشق و معشوق قرار بگیرد، حتی اگر به اندازه‌ی سد سکندر بزرگ باشد. عشق قوی‌تر از این موانع است و هیچ چیز نمی‌تواند آنها را از هم جدا کند.

برداشت: اگر چه همه‌ی مردم شهر نظاره‌گر باشند و به تماشای من بپردازند که در آغوش محبوبم دست انداخته‌ام و او را در آغوش گرفتم.

برداشت: زمان به انتها رسید و عمر به پایان خودش نزدیک شد، اما اشتیاق و عشق تو همچنان در دل من باقی ماند و از بین نرفت.

برداشت: اگر تو کسی را طرد کنی، دیگر کسی نخواهد بود که شفاعت کند و من به تو می‌دانم که به هیچ وسیله‌ای دست نمی‌زنم.

برداشت: من به هیچ‌کس از درد و مشکلات عشقت نگفتم، اما با این حال، ما این همه صحبت کردیم و هنوز هم نتوانستیم به حل مسائل بپردازیم.

برداشت: سعدی دیگر نه آدم باهوشی است و نه درک درستی دارد، زیرا عشق بر تمام فضایل و هنرهایش غلبه کرده است.