غزل شمارهٔ ۳۴۷

برداشت: به جرم آن که قدر دورانی که در کنار معشوق بودیم را ندانستیم، اکنون که او را از دست داده ایم ناگزیر، از یاد او آرام و قرار نداریم.

برداشت: معنی: ای ساربان، لحظه‌ای دهنهٔ این شترها را بکش و آنها را متوقف ساز؛ زیرا چشم از نگریستن در جمال یار سیر نمی‌شود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: پیام ما به گوش دل‌های سنگین‌دل نرسید، آیا جز نسیم شمال چیزی دیگر این پیام را منتقل کرد؟

برداشت: دشمن با شمشیر هندی نمی‌جنگد، همان‌طور که دوست با شمشیر زیبای خود به جان می‌افکند.

برداشت: گروهی که به دیدن و نظر کردن مورد انتقاد قرار می‌دهند، خودشان به کارهایی دست می‌زنند که نه تنها نادرست است، بلکه باعث آسیب و ظلم به افراد جامعه می‌شود.

برداشت: اگر غزالی به دام بیفتد جای تعجب نیست، اما جای تعجب این است که مردی در دام غزال گرفتار شود.

برداشت: تو در کنار آب فرات نمی‌دانی که این معنا چیست، اما کسانی که در بیابان‌ها سفر می‌کنند، ارزش آب زلال را خوب می‌دانند.

برداشت: اگر هدف نصیحت‌کنندگان ما این باشد که بگویند باید از دوستی کناره‌گیری کنم، این یک تصور غیرممکن است.

برداشت: این شعر بیانگر این است که تنها عشق و امید به وصل توست که مرا از ناامیدی بیرون می‌آورد و تا زمانی که به عشق تو متصل هستم، دل از تو نمی‌کند و همواره در انتظار وصال می‌مانم.

برداشت: صحبت از عشق چه نیازی دارد که با کلمات بیان شود؟ حال و روز دل را می‌توان با اشک‌های خونین نوشت.

برداشت: ما طولانی سخن گفتیم و هنوز هم ادامه دارد، زیرا یاد دوست هیچ‌گاه موجب دل‌زدگی نمی‌شود.

برداشت: سعدی می‌گوید که با شکایت و ناله نمی‌توان به هدف رسید، اما ناله و گریه‌ی افرادی که در سختی و تنگنا هستند، زیبا و دل‌نشین است؛ پس بر این اساس، بهتر است انسان بدون تردید ناله کند.