غزل شمارهٔ ۳۴۶

برداشت: من حق دارم که مانند هزاران بلبل ناله کنم، چرا که امیدی به دوستانم ندارم و نمی‌توانم حتی یک ورقِ گل از آن‌ها انتظار داشته باشم.

برداشت: به بلبل بگویید که اگر گل عهدش را می‌شکند، تو هم اگر می‌توانی، باید بار تحول را به دوش بکش و تغییر کن (که نمی‌توانی).

برداشت: آیا عشق و دوستی ام را خالص نکرده‌ام؟ آیا تا توانستم رعایت حال تو را نکرده‌ام؟ پس چگونه پیمان مرا می‌شکنی و برای چه از من دوری می‌کنی؟ بگو!

برداشت: اگرچه مالک بنده و غلام هستی و پادشاهِ به حق. ولی همچنان حلال نباشد که از خون‌ریزی بندگان غافل باشی.

برداشت: کیست که از من به آزار دهندهٔ دلم پیام رساند؟ هنگامی با شمشیر چشمانت قلبم را زخمی کردی پس مرا بِکش

برداشت: کمند و بندهای تو آن‌طور نیست که من از آنها رهایی یابم. من در این حال اسیر هستم و تنها چاره‌ام تحمل و تسلیم شدن است.

برداشت: قسم می‌خورم که رازم را آشکار خواهم کرد، هرچند پوششم دریده شود. هنگامی که دوستان راضی می‌شوند پس ملامت‌کنندگان را رها کن تا سرزنش کنند.

برداشت: پایبندی و عهد به محبت در میان کسانی که اهل ارادت و دوستی هستند، مثل عمر و بقای شکوفه‌ها و عشق‌ورزی بلبل نیست.

برداشت: مقابل ما می‌گردی و به سوی ما میل نمی‌کنی (جلوی ما با ناز و کرشمه راه می‌روی ولی نزد ما نمی آیی) همانا بر ما سخت گرفتی؛ تا کی گِرِه می‌زنی؟ پس گره را باز کن.

برداشت: برای من که چشم دوستی‌ام به سمت صورت و گیسوی توست، نظر کردن به لاله و سنبل برایم نشانهٔ صداقت نیست (به آن‌ها نباید نگاه کنم).

برداشت: موهای ریزِ زلفت، مشک است اگر عبیری بگیرم و اضافه‌های لباست گل و بوی دهانت مانند عطر قرنفل است.

برداشت: تو خودت در سعدی تأمل نمی‌کنی و به او نگاه نمی‌کنی که ببینی تا به حال هیچ‌گاه از تأمل کردن در تو و تماشای تو سیر نشده است.