غزل شمارهٔ ۳۴۴

برداشت: ای ساقی، آن شراب خوش رنگ را به من بده و ای نوازنده، آن نغمه زیبا را بر سازت بزن.

برداشت: من از گرفتن زهد و پارسایی چیزی به دست نیاورده‌ام، پس چرا باید تلاش کنم که چیزهای با ارزشی را بر روی سنگ بیندازم؟

برداشت: دل من از درد عشق، چون آب شده و هیچ خوشحالی‌ای برایم نمانده جز اینکه نامم با شرمساری برود.

برداشت: عشق به سراغم آمد و عقل مانند بادی از من دور شد، حتی اگر هزار فرسنگ فاصله داشته باشد.

برداشت: ای زاهد که لباس ساده و ریاضت می‌پوشی، تا کی می‌خواهی با عاشق دل‌شکسته و غمگین درگیر شوی؟

برداشت: معنی: این عاشق دل‌خسته دو جهان را در نوردیده است؛ در حالی که زاهد با عبوس زهد زیسته و دلتنگ و نگران پارسایی خویش زندگی کرده است. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: من از عشق تو از همه چیز دست کشیده‌ام و تنها آرزویم این است که از وصال تو لذت ببرم و دل‌نوازیم کنم.

برداشت: سعدی هر روز به عشق و محبت می‌پردازد تا در دنیاهای مختلف به یک شکل و حالت دراید.