غزل شمارهٔ ۳۴۳

برداشت: در طول زندگی‌ام هیچ شبی نبوده که دلم برای تو نخواند و در این عشق، جای بلبل در باغ تو را نداشته باشد.

برداشت: اگر تو زمانی برای من داری یا نداری، من از هر کسی که در دنیا می‌داند، تنها به خاطر تو آرامش دارم.

برداشت: از درد عشق تو نمی‌توان به رهایی و نجات امیدوار بود، زیرا بندگان نمی‌توانند از داغ و رنج عشق فرار کنند.

برداشت: به تو که این همه بلبل به عشق تو آواز می‌خوانند، چه نیازی به توجه به منکر زاغ داری؟

برداشت: اگر به زیبایی و جذبه تو توجه می‌کنم، به خاطر خود توست. مانند این است که نمی‌توان چراغ را بدون روشنایی‌اش دید.