غزل شمارهٔ ۳۴۰

برداشت: هر فردی در زندگی خود آرزوها و تمایلاتی دارد و در پی انجام کارهایی است، اما من در حال حاضر در اینجا بی‌کار و در آغوش احساسات و خواسته‌های خودم گرفتار شده‌ام.

برداشت: هرگز تصور نمی‌کردم که تو برای من باشی، زیرا تو چیزی بیش از آنچه که من بتوانم تحمل کنم به دست آمدی.

برداشت: این تویی که در کنار من هستی و دشمنان و رقبای ما در پشت سر هستند. من نیز با تو هستم و راهی بیابان را در پیش گرفته‌ایم.

برداشت: دل من همچنان از درد جدایی می‌سوزد، مگر اینکه تو با دست خودت بر زخم دلم مرهم بگذاری.

برداشت: من به شانس و اقبال خود امیدوار نیستم که تو مهمان من باشی؛ در حالی که خیمهٔ پادشاه در دسترس است و من در این وضعیت به مانند یک درویش هستم.

برداشت: زخم ناشی از غم تو را هیچ کس نمی‌تواند درمان کند. من مانند تشت طلایی هستم و به هیچ چسبی نمی‌چسبم.

برداشت: عاشقان نمی‌توانند از عشق خود دست بکشند و به آن عشق بازگردند. همچنین، افرادی که به دین و مذهب دیگری معتقد هستند، نمی‌توانند از باورهای خود برگردند.

برداشت: امروز من و تو با هم و همراه با نوازنده و شراب‌فروشی هستیم. حسود خودت را کنار بگذار و بیا به گوشه‌ی حجره بیاویز، مانند بیل.

برداشت: من نگران ترفندهای دشمن نیستم، اما مانند یک کژدم که به خاطر ذات خود خطرناک است، ممکن است به من آسیب برساند.

برداشت: تو به آرامش دل خود رسیده‌ای، سعدی. شادی کن و غم نخور از آنچه که دیگران می‌گویند یا انجام می‌دهند، چه بیگانه باشند و چه آشنا.

برداشت: ای کسی که گفتی دلم را به هوا بده و محبت نکن، من این‌گونه‌ام و تو برو به فکر مصلحت خودت باش.