غزل شمارهٔ ۳۳۹

برداشت: من با امید و اعتماد به سرنوشت خود، سرم را بلند کرده‌ام و به سوی آسمان نگاه می‌کنم. اینکه من در کنار تو، راهی دشوار و پرخطر را در پیش گرفته‌ام.

برداشت: سال‌ها در جستجوی تو بوده‌ام و به امید یافتن راهی برای وصالت، زمان زیادی را در آرزوی تو سپری کرده‌ام. از دست تو فکر و خیال‌هایم به مرور زمان متلاشی شده‌اند.

برداشت: امروز پایم به جایی رسید که خواسته‌هایم برآورده شد و به آرزوهایم رسیدم.

برداشت: وقتی که به آرزوی خود رسیدی و به هدفی بزرگ دست یافتی، متوجه می‌شوی که قدر و اهمیت آن را بیشتر از قبل درک می‌کنی. هرچند که شاید به آسانی به دست نیامده باشد، اما ارزش آن فراتر از توقعات و انتظارات است.

برداشت: تاج خاقان را بر سر خاک‌آلوده نهادن! خیمهٔ شاه را در فضای درویش زدن؟

برداشت: اگر سعدی بتواند طعم وصال تو را بچشد، چه شگفتی دارد! او سال‌هاست که با سخنان تو به مانند نیش زنبور آزار دیده است.