غزل شمارهٔ ۳۳۸

برداشت: آیا کسی دلی را دید که از این درویش(صاحب و مالکش)جدا شده و به خاطر شور و شوق عشق، از خود بی‌خود شده و عقلش را از دست داده است.

برداشت: کسی که به دست او گرفتارم اگر واقعا مسلمانست . چطور ظلم و ستم خود بر این درویش را توجیه می‌کند؟

برداشت: آیین برابری و جوانمردی که دل شکسته را پس بدهند ولی مگر کسی هست(میتواند) که دل شکسته من را برگرداند؟

برداشت: حتی  ماه(ماه کامل) پس از دو هفته اسیران غمش رانجات داد. ولی نگار من پس از  گذشت دوهفته هیچ خبری از او نرسید.

برداشت: کسی هستم که از خودش بی‌خبر است و از انتقاد دیگران و از نصیحت دوستان خود

برداشت: کسی که سخنان دوستان صادق و خوب را نادیده گرفته و به آن‌ها گوش نداده سزاوار آن است بیچاره شود و دشمنانش از غم او به شاد کامی بنشینند.

برداشت: حالا چه بخواهم و چه نه، باید با تمام سختی‌ها و آسانی‌های دردش کنار بیایم،مانند جویندگان عسل که در طبیعت نیش تلخ زنبور را تحمل می‌کنند .

برداشت: دیگر به یاری که وفا ندارد، دل نده سعدی. نمی‌خواهیم بدهیم ولی او با لطافت و زیرکی آن را از دست ما می‌گیرد.