غزل شمارهٔ ۳۳۶

برداشت: AI تصحیح‌شده: تو رفتی و فراموشم نمی‌(شوی)، اما هر بار که برمی‌گردی، من احساس بی‌خودی و سرگشتگی می‌کنم.

برداشت: AI: صبح است و زیبایی ابروانت به قدری جذاب است که همیشه به حالت کشیده و زیبای خود ادامه می‌دهد. (تصحیح AI: زیبایی ابروانت به قدری جذاب و جادویی است که همیشه به حالت کشیده و زیبای خود ادامه می‌دهد تا پشت گوش‌هایت.)

برداشت: به من اجازه بده تا پایت را ببوسم چون آنقدر بلندمرتبه‌ای و من در مقابلت پست هستم که دستم نمی‌رسد تا به آغوش بگیرمت.

برداشت: هر نوع بی‌عدالتی از سمت تو، به معنای رعایت عدالت است. سخنان تلخ تو در برابر شیرینی کلام دیگران است.

برداشت: در روزهای بهاری، اگر کسی بگوید که هنگام آواز خواندن، پرنده‌ای مثل قناری خاموش باشد، این یعنی او بی‌کار و بی‌خبر است.

برداشت: دیشب آن غمی که در دل پنهان کرده بودم، صبح زود با وزش باد به بیرون رفت.

برداشت: سیل شب گذشته تا کمر می‌آمد، اما امروز می‌گذرد و از دوش ما عبور می‌کند.

برداشت: تمامی مردم شهر از زیبایی تو تعریف می‌کنند و افراد ساکت از شدت تعجب خاموشی گزیده‌اند.

برداشت: به آرامی بنشین زیرا از حلقهٔ عارفان شگفتی‌ها و آشفتگی‌های زیادی به وجود آمده است.

برداشت: آتش تو چنان شدتش زیاد است که این دیگ نمی‌تواند از جوش بیفتد و آرام شود.

برداشت: بلبل وقتی که در دستان زیبای محبوبش گرفتار شود، دوستان و همراهان گلستان را فراموش می‌کند.

برداشت: ای بزرگ‌مرد برو و به ازای تمام دارایی‌هایت برای خود یاری بخر و به هیچ قیمتی او را از دست نده.

برداشت: AI: اگر کسی به خاطر عشق تو توبه کند، به حرف من گوش نکن و نصیحت من را نپذیر. (تصحیح AI: اگر کسی به تو گفت به خاطر عشق توبه کن، به حرف من گوش کن و نصیحت او را نپذیر.)

برداشت: سعدی هر سال نصیحت‌ها و توصیه‌هایی به مردم می‌کند، ولی خودش به آن‌ها عمل نمی‌کند.