غزل شمارهٔ ۳۳۵

برداشت: شخصی به شدت آرزو می‌کند که با معشوقش باشد، در حالی که دیگری واقعاً در آغوش اوست.

برداشت: او نمی‌داند که شب گذشته در کنار رقبایش تنها مانده و از غمش بی‌خواب شده است.

برداشت: نیکوکاران نصیحت می‌کنند که باید سکوت کرد، اما من از عمق وجودم فریاد می‌زنم که باید حرف بزنم.

برداشت: ديگر جاي نصيحت و پند در گوشم نيست، تنها صداي رود و آواز سرود را مي‌شنوم.

برداشت: مرا می‌گویند که از او چشم بپوشم، اما من به او می‌گویم که خود را بپوشاند.

برداشت: AI تصحیح‌شده: هرگز نمی‌تواند دیوانه‌ای با هوش (شود، تا) به نشانی (از) آن پری فکر (می)کند؛ چون آن نشانه تنها در خیال وجود دارد و واقعیت ندارد.

برداشت: نباید چشمه چشم را ببندیم، زیرا این کار باعث می‌شود احساسات درون ما به شدت فوران کند و آزاد نشود.

برداشت: بیا تا همه چیز را که از طرف محبوب است، بپذیریم و استفاده کنیم، فرقی نمی‌کند که تلخ است یا شیرین.

برداشت: AI تصحیح‌شده: مرا در خاک روی راه دوست بگذار و به دشمن بگو که در (ریختن) خون من تلاش کند.

برداشت: سعدی می‌گوید: کسی که در زمان سختی به یاری ما نمی‌آید، در واقع دوستی قابل اعتماد نیست و پیمان او سست است.