غزل شمارهٔ ۳۳۴

برداشت: معنی: اگر آن قامت بلند را در آغوش گیرم، چه قیامتی بر پای خواهد شد! و چه لذت‌بخش است که از لبان او که به چشمه نوش می‌ماند، آب چشمه بهشتی سلسبیل را بنوشم! - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: آن زیبارو غلام کیست که ما را غلام حلقه به گوش خود کرده است؟

برداشت: زیبارویی پری‌پیکر که با جادوی چشمش خواب را از چشمان من ربود.

برداشت: هر زمان که یادش به ذهنم می‌آید، می‌دانم که هیچ‌گاه فراموش نخواهد شد.

برداشت: AI تصحیح‌شده: اگر قرار باشد که خونم ریخته شود، پس بهتر است که این اتفاق (توسط او) بیفتد (و حلال او باد). (سرم در پای او بیفتد بهتر است) تا اینکه سرم بر دوشم باشد.

برداشت: نصیحت کننده ما فهم درستی ندارد، برو و تلاش کن تا خود را اصلاح کنی.

برداشت: نمی‌توان کارهای پنهانی و ناپسند را به خوبی پنهان کرد، همان‌طور که نمی‌توان آتش را زیر یک سرپوش مخفی کرد.

برداشت: AI: بیار ای دوست، اگر دشمن ما را ببیند، باید ببیند چه اقداماتی خواهد کرد. پس تو هم تماشا کن و در کنار آن، آماده باش. (تصحیح AI: بیا ای دوست، اگر دشمن ما را ببیند، باید ببیند چه اقداماتی خواهد کرد. به دشمن بگو: پس تو هم تماشا کن و بی‌قرار شو.)

برداشت: تو از ما بی‌خبر و ما به یاد تو هستیم، در حالی که صدای ما به گوش تو نمی‌رسد و تو ساکتی.

برداشت: با دیگران از زیبایی‌های خود سخن بگو، زیرا سعدی از تو شگفت‌زده و مجذوب شده است.