غزل شمارهٔ ۳۳۳

برداشت: تو اشتباه کرده‌ای که به حرف‌های دشمنان گوش دادی و به عهد و پیمانی که با دوستانت بسته بودی، توجه نکردی.

برداشت: کسی از او خواهش می‌کند که دوباره چهره زیبای خود را نشان دهد، مانند بار قبلی که او را به زیبایی به نمایش گذاشتی.

برداشت: دل سنگین تو نمی‌داند که من همچون یک دیگ آهنی در حال غلیان و جوش آمدن هستم.

برداشت: من نمی‌توانم از فکر تو رها شوم، مگر اینکه در حالت مستی و گیجی باشم.

برداشت: ظاهراً به حرف و نصیحت مردم گوش می‌دهم، اما در باطن عشق به من این را می‌گوید که به این گفته‌ها توجه نکن.

برداشت: آیا جز از ساقی می‌توانم جرعه‌ای بنوشم یا از نوازنده بشنوم که به وعده‌اش عمل کند؟

برداشت: AI: به من یک جام شراب بده و این لباس را بگیر. به من یک خبر کوتاه بگو و این رخت را بفروش. [تصحیح AI: به من یک جام شراب بده و این لباس را بگیر. برایم نُقلی (کنار جام) بگذار و در ازای آن، این رخت و خرقه را بفروش.]

برداشت: من نشستم تا تو با زیبایی هر چه تمام‌تر بیرون بیایی، اما هنگامی که تو ظاهر شدی، من از حال رفتم و بی‌خبر شدم.

برداشت: تو با خوبی‌های خودت در این دنیا جا نمی‌گیری و من نمی‌دانم چطور می‌توانی در آغوشم جا بگیری.

برداشت: خردمندان به من توصیه می‌کنند که سعدی، مثل دهل، بی‌فایده نزن و بیهوده حرف نزن.

برداشت: اما تا زمانی که به چوگان زده شود، صدای دهل هرگز خاموش نخواهد بود.