غزل شمارهٔ ۳۳۲

برداشت: هرکس که دیوانه از عشق تو است دیگر به دنیا و هرکس که در آن است فکری نمی‌کند. و آنکس که دائم به تو می‌نگرد و عاشق توست دیگر ترسی از آنچه دیگران درباره او فکر می‌کنند ندارد.

برداشت: کسی که به دنبال محبت توست، به خود و نیازهایش فکر نمی‌کند. او کسی است که برای رسیدن به تو حاضر است که از جان خود نیز بگذرد.

برداشت: آنکسی را که تحمل نازکشیدن و عشوه‌گری‌های معشوق را ندارد، نام او را عاشق مگذار. و به آنکس که تحمل مرارت‌ها و رنجش‌های عشق را ندارد،مرد نگو

برداشت: زمانی که دچار عشقی شد، مانند کره اسب تندرویی می‌شود که نمی‌توان آن را در هیچ جایگاهی کنترل کرد.

برداشت: عاشق واقعی آن است که با ناز کردن‌ها و پشت‌‌ کردنهای معشوق به او دست از عشقش نمی‌کشد، حتی معشوق اگر با شمشیر و نیزه او را بزند او خم به ابرو نمی‌آورد

برداشت: ای معشوق تو اگر ناگهان بر سر مزار عاشق خود بیایی ، اگر او زنده شود تعجب مکن.

برداشت: چمن به خاطر قامت زیبا و بلندی تو شرمنده است، زیرا در تمام عمرش هیچ وقت چنین سرو خوش‌قامت و آب‌دار ندیده است.

برداشت: گفتم با صبر و تحمل از مشکل عشق تو بیرون می‌آیم، ولی باز می‌بینم که دریا بی‌کران و بی‌پایان است.

برداشت: عهد ما با تو مانند عهدی نیست که دستخوش تغییر شود؛ مثل باغی است که هیچ وقت وزش باد پاییزی به آن آسیب نمی‌زند.

برداشت: چرا باید من را طرد کنی در حالی که هیچ گناهی نکرده‌ام؟ این کار نادرست است و شایسته نیست که کسی را بدون دلیل و بی‌گناه از خود دور کنی.

برداشت: سعدی از عمق درد و رنج خود فریاد می‌زند، اما هیچ‌کس در جهان نیست که صدایش را بشنود و درک نکند که این ناله‌ها ناشی از غم و اندوه اوست.

برداشت: اگر حکیم بزرگ تاریخ، یعنی افلاطون، به عشق دچار شود، در نهایت رازهای پنهان او برملا خواهد شد.