غزل شمارهٔ ۳۳۱

برداشت: هر کس که توجه به جان خود دارد، به او بگو: لاف و ادعای عشق جانان را مزن!

برداشت: دردی که دارم از خود پزشک من است، پس باید به دنبال چه کسی برای درمان و دوا بگردم؟

برداشت: کسی که در دام عشق او گرفتار است، نمی‌تواند جز با اجازه و خواست او جایی برود.

برداشت: AI: بنده ی کوچک و بی‌چیز چه کار می‌تواند بکند، اگر رییس و فرمانروا نباشد؟ (تصحیح AI: بندهٔ کوچک و بی‌چیز چه کار می‌تواند بکند، اگر گوش به فرمان رییس و فرمانروا نباشد؟)

برداشت: یار عاشق ناچارا باید از دوستانش ملامت بشنود.

برداشت: کسی که در عمق دریا غرق شده‌است، چه فرقی برایش می‌کند که باران ببارد.

برداشت: AI: گل به اوج شکوفایی خود رسیده است، بگذارید تا از درد و رنج هزاران دست که به آن رسیده‌اند، ناله کند. (تصحیح AI: گل به اوج شکوفایی خود رسیده است، بگذارید تا بلبل برای آن ناله کند.)

برداشت: اگرچه عقل دلیل‌های زیادی برای خود دارد، عشق به راحتی می‌تواند آن‌ها را نادیده بگیرد و ادعا کند که عقل در اشتباه است.

برداشت: هر کسی که به او آسیب زدند، نشان آن تیری که به او اصابت کرده، تا مدت‌ها باقی می‌ماند.

برداشت: صدای ناله‌اش شبیه به گریه یک کودک است که کسی به درد واقعی او پی نمی‌برد.

برداشت: در مورد عشق احتیاط کن و درباره‌اش صحبت نکن. اگر هم خواستی صحبت کنی، دلیلی برای آن آماده داشته باش.

برداشت: هیچ فرد باهوشی در آب نمی‌رود تا زمانی که پایان کار را نبیند.

برداشت: ای سعدی، اگر به یک اشاره‌ات تمام دو جهان را به تو بدهند، اما بی دوست باشند، هیچ ارزشی نخواهد داشت.