غزل شمارهٔ ۳۲۶

برداشت: دستم به جانم نمی‌رسد که آنرا فدای تو کنم. اگر دل از تو بِکَنم، به چه کسی دل ببندم؟

برداشت: AI: زبان و قلم من قدرت توصیف عشق تو را ندارند، اما با این حال امیدوارم که تلاش کنم و مشغول بیان احساساتم باشم. (تصحیح AI: زبان و قلم من قدرت توصیف عشق تو را ندارد.تا کی آن را به امید شرح عشق تو به حرکت در‌آورم؟)

برداشت: AI: اگر صدای خشمگین من به دنیا برسد، هیچ کس از آن نگران نخواهد بود و اگر فریاد من به آسمان هم برسد، کسی به آن توجه نخواهد کرد. (تصحیح AI: اگر صدای خشمگین من به دنیا برسد، تو از آن نگران نخواهی بود و اگر فریاد من به آسمان هم برسد، تو به آن توجه نخواهی کرد.)

برداشت: AI: هرچند که آه و اشک من به خاطر درد و حسرت هایم با من همخوانی دارد، اما آتش عشق آنقدر شدید است که نمی‌توانم آن را به راحتی وصف کنم. (AI: هرچند که آه و اشک من به خاطر درد و حسرت‌هایم با من همخوانی دارد، اما آتش عشق آنقدر شدید است که نمی‌توانم آن را به راحتی خاموش کنم.)

برداشت: هر کس از من حال دلم را پرسد، (پاسخش گویم) دلم خون است و آن را در قالب اشک‌هایم که هر یک همچون قلبی کوچک و سرخ اند قطره قطره می گریم.

برداشت: چنان دلبسته زلفت توام که چون عمر عزیز دارمش و باشد که این عمر چنان دیر پاید که تا ابد محو گیسوان تو باشم. و چنان تمنای لبان عزیز چون جانت دارم که آرزو دارم جانم در این هوس به لب رسد باشد تا به وصال لبان تو دست یابم.

برداشت: گذشته‌های پرخوشی که تجربه کردم، برایم ارزش زیادی نداشتند. اما اگر بعد از این، لحظه‌ای شبیه آن را دوباره داشته باشم، حتماً به ارزش آن پی می‌برم و قدردانش خواهم بود.

برداشت: دلخواه‌هایم را نمی‌توانم به تمامه در دست بگیرم و کنترل کنم، زیرا اگر زمان مرگ برسد، تمام آرزوهایم را رها خواهم کرد.

برداشت: AI: عشق تو به من گفت که ای سعدی، آرزویم از عشق به تو فراتر نمی‌رود تا زمانی که تو از این دنیا بروی. (تصحیح AI: عشق تو به من گفت: سعدی در آرزوی من است و تا زمانی که او را از این دنیا ببَرم، دست از عاشقی برنمی‌دارد.)

برداشت: دشمنان هرگز نمی‌توانند به خون من دست پیدا کنند و این شخصی که به لطف و kindness رفتار می‌کند، نمی‌توانم او را از خود دور کنم.