غزل شمارهٔ ۳۲۵

برداشت: معنی: هیچ کس انسانی را با شیرینی و لطافت و دلبری او ندیده است و هیچ کس نیست که او را ببیند و آرزو نکند که دوباره ببیندش. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: خواننده مورد نظر ما دلی پر از درد دارد و در زمان نواختن، آوازش چنان دلنشین و روح‌افزا است که مانند صدای پرنده‌ای عاشق، نشاط‌آور و دلپذیر به گوش می‌رسد.

برداشت: بارها به خودم گفتم که غم عشق را پنهان کنم، اما نمی‌توانم آن را مانند یک چیز شفاف و ظریف بپوشانم و به خاطر همین، راز آن همیشه فاش می‌شود.

برداشت: هرچند مرغی که در قفس زندگی کند، ممکن است پیر شود و به زحمت بتواند پرواز کند، اما طبیعت اصلی‌اش را فراموش نمی‌کند و همچنان در دلش اشتیاق پرواز دارد.

برداشت: به چه کارهایی دست زده‌ایم که دیگر لب‌های شیرین دوست به گفتگو باز نمی‌شود و نگاه از ناز او برنمی‌گرداند؟

برداشت: اگر تو به من بد بگویی و دشنام بدهی، من همچنان دعا می‌کنم و به خدمت ادامه می‌دهم، حتی اگر دیگران به من احترام نگذارند.

برداشت: در دریای غم تو غرق شده‌ام و دیگر نیرویی برای ادامه زندگی ندارم. حالا که به ساحل رسیده‌ای، او را به کنار بکش.

برداشت: معنی: ای یار، خون سعدی آن قدر ارزش ندارد که تو دستانت را بدآن آلوده سازی؛  همچنانکه ملخ ارزش ندارد که عقاب به شکارش رود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی