غزل شمارهٔ ۳۲۳

برداشت: هر کسی که محبوبش ظریف و نازک است، باید دل مهربانش را حفظ کند و از او مراقبت کند.

برداشت: عاشق گل به خاطر عشقش به گل، حقیقت را پنهان می‌کند زیرا نمی‌تواند دشواری‌ها و سختی‌های عشق را تحمل کند.

برداشت: مرا در آتش عشق خود رها کن و نصیحت نکن که از این حال بگذرم.

برداشت: ای کاش دل من هزار جان داشت تا بتوانم همه را برای دیدن او قربانی کنم.

برداشت: AI: عشاق واقعی به خاطر انتقاد و حرف‌های ناخوشایند دوستان‌شان ناراحت نمی‌شوند، چرا که این احساسات را نشانه‌ای از محبت و دلسوزی می‌دانند. پس اگر چنین عشقی دچار آزردگی شود، نباید آن را به حساب بی‌علاقگی گذاشت. (تصحیح AI: عشاق واقعی به خاطر انتقاد و حرف‌های ناخوشایند معشوق‌شان ناراحت نمی‌شوند، چرا که این احساسات را نشانه‌ای از محبت و دلسوزی می‌دانند. پس اگر چنین عاشقی دچار آزردگی شود، نباید او را عاشق به حساب آورد.)

برداشت: هیچ‌کس به آرامش و سکون روح ما نمی‌رسد، زیرا هر کس قبل از اینکه به ما برسد، باید با جان خود دست و پنجه نرم کند.

برداشت: هر کسی که به دیوار خانه‌ی محبوب سنگدل سر می‌زند، در واقع در خطر تنهایی و سردی قرار دارد.

برداشت: خون ما خودش نشان‌دهنده مقام و ارزشش است که پیش دوستان داریم.

برداشت: ای سعدی، اگر جانت هم مورد خطاب قرار گیرد، باید با دل و جان آماده باشی و تسلیم محبت کن.