غزل شمارهٔ ۳۲۰

برداشت: AI: دوستی پیدا کن که برای آرامش او، بر درد و رنج خود صبر کنی. (تصحیح AI: دوستی پیدا کن که برای آرامش او، بر درد و رنج ناشی از او صبر کنی.)

برداشت: کسی که ما را به آستان وصال معشوق برساند، کیست؟ ای باد صبح‌دم، آیا می‌تونی از حال او خبری به ما بدهی؟

برداشت: باران مانند ستاره‌ای از چشمانم فرو ریخت، بر رویی که صبح بتواند به زیبایی‌اش خیره بماند.

برداشت: AI: هر بار که می‌گویم دلم شکسته است، به خاطر دل‌ربایی او، روی آن نمکی می‌پاشد که زخمهایم را درست می‌کند. (تصحیح AI: هر بار که می‌گویم دلم شکسته است و بهبود یافت؛ به خاطر دل‌ربایی، او روی آن نمکی می‌پاشد.)

برداشت: هر چه هم که دوست زیبا روی کارهای زشت انجام دهد، او خوب می‌داند که چشم محبوبش چنین زشتی‌ها را نمی‌بیند.

برداشت: بیچاره کسی که با خیال چهره‌ات آرامش را میسازد، بی آنکه تو را ببیند؛ خیال او بدون دیدنت، آرامش نخواهد داشت.

برداشت: با نگاهی که در خواب و بیداری به من می‌کنی، از نگاه‌های نرگس و بی‌شرمی‌اش عصبانی می‌شوم.

برداشت: AI: زمانی که شاهد با لبخند و چهره زیبا رفتار می‌کند، هیچ‌کس نمی‌تواند به سادگی بر کم رویی و بخشندگی او طمع کند. (تصحیح AI: زمانی که شاهد با لبخند و چهره زیبا رفتار می‌کند، هیچ‌کس نمی‌تواند به سادگی بر کم رویی و بخشندگی او طمع نکند.)

برداشت: سعدی که توانسته همه خوبی‌ها و نیکوکاران را وصف کند و به حقایق بپردازد، در تو به قدری شگفت‌انگیزی که زبانش برای تو ناتوان است و نمی‌تواند به زیبایی‌های تو بپردازد.