غزل شمارهٔ ۳۱۵

برداشت: این باد خوشبو در زمان سحر، روح را به هم پیوند می‌زند و دوستی و محبت را به وجود می‌آورد. ای دوست ، بلند شو و از این لحظات زیبا بهره‌مند شو.

برداشت: به celebration و خوشی بپرداز، نور و شمع روشن کن، شراب بنوش که عطرش دل انگیز است، بخور و بوی خوش عود را بزن و گل‌ها را در فضا پراکنده کن.

برداشت: اگر دوست، دستت را بگیرد، هیچ نگو، بهتر است که عروس زیبا بدون جهیزیه باشد.

برداشت: معنی: اگر ابر کرامتی از خود نشان می‌دهد، امروز روز کرامت است؛ وگرنه فردا اگر تشنه مرده باشد، بگذار به جای آب، گل و لای جوی برخیزد؛ زیرا برای مرده میان آب و گل و لای فرقی نیست. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: من در راستای وفا و پایبندی به عهد، به قدری استوار هستم که حتی با تیغ تیز هم نمی‌توانم از دامن تو دست بکشم.

برداشت: معنی: اگر به رویم شمشیر می‌کشی، اینک وجود من چونان سپری در برابر تیغ تو، آن کس که از دشمن می‌پرهیزد، عیّار لاف‌زن است، نه جوانمرد واقعی. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: اگر فردا از خاک برخاستم و تو را ببینم، در آن صورت راحتی و آسایش من از روز قیامت خواهد بود.

برداشت: AI: نماز من تا چه زمانی به قیامت می‌رسد؟ من به تو نگاه می‌کنم و همه دیگران به دنیای فانی توجه دارند. [تصحیح AI: نماز من تا چه زمانی به قیامت می‌رسد؟ من به تو نگاه می‌کنم و همه دیگران به حجاز (قبله) توجه دارند.]

برداشت: سعدی در بند عشق تو گرفتار شده و نتوانسته فرار کند، چون تو هیچ قید و شرطی برای رهایی او نگذاشته‌ای.