غزل شمارهٔ ۳۱۴

برداشت: شبی خوش‌یمن و روزی شاداب به استقبال من آمد بختی که پیروز است.

برداشت: دهل‌زن را بگو دو بار به نشانه شادی و خوشحالی بزند، زیرا دیشب شب قدر بود و امروز روز نوروز است.

برداشت: این موجود که در برابر ماست، ممکن است یک ماه باشد، یا فرشته‌ای، یا انسانی که مانند یک روح درخشان به نظر می‌رسد، یا شاید هم خورشید تابان عالم باشد.

برداشت: تو نمی‌دانی که دشمنان در سایه کمین کرده‌اند و تو به خوبی عمل کردی، با وجود اینکه این کار می‌تواند درس‌های بدی به همراه داشته باشد.

برداشت: اگر تو با من نیکی نمی‌کنی و دشمنی، بدان که من با دوستم ارتباط دارم. اگر دل تو نمی‌خواهد که به من نزدیک شوی، می‌توانی چشمانت را ببندی و مرا نبینی.

برداشت: AI: من می‌دانم که هنوز نتوانسته‌ام از درد جدایی آرام بگیرم و صدای آتشین جهان مرا رنج می‌دهد. (تصحیح AI: چه شب‌هایی به یاد دارم که نتوانستم از درد جان‌سوز جدایی آرام بگیرم.)

برداشت: اگر آن شب‌های ترسناک و وحشت‌انگیز نبود، سعدی هرگز ارزش و اهمیت این روز را نمی‌دانست.