غزل شمارهٔ ۳۱۳

برداشت: صبحی تازه در راه است و عطر خوش نوروز در فضا پخش شده است، برای دوستانی که خوشبختی و شانس خوبی دارند.

برداشت: برای تو آرزوی شادکامی در این سال و همه سال‌ها دارم، همچنین برایت روزهای خوش و پرخیر و برکت را خواستارم.

برداشت: معنی: وقتی که گل‌های سرخ درخت انار در درخت آتش برافروخت، از آن پس منقل میاور و آتش روشن مکن. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: وقتی چشمان خوشبختی باز می‌شود، حسد دشمنان را به دام می‌اندازد.

برداشت: بهاری خوش و شاداب است، ای گل، چرا نیستی که زیبایی بلبلان و ناله‌هایشان را ببینی؟

برداشت: جهان بدون ما قبل از این وجود داشته و بعد از این نیز ادامه خواهد داشت؛ پس برادر، تنها به نیکی و کارهای خوب اهمیت بده و آن را فراموش نکن.

برداشت: نیکی کن تا خوشبختی و سعادت را تجربه کنی و از سرنوشت خود پیروی کن، ولی از کسانی که بد می‌گویند و بدآموزی می‌کنند دوری کن.

برداشت: به دل خود نسبت به زندگی و دنیا امید نداشته باش، زیرا این دنیا و زیبایی‌های آن چیزی پایدار نیستند و به زودی از بین خواهند رفت.

برداشت: AI: افسوس که زندگی اگر نبود مرگ، حسرت دارد. افسوس که اگر آهو را رها کنی یوز نیز بی‌تفاوت نخواهد بود. (تصحیح AI: افسوس که زندگی همراه خود مرگ دارد و افسوس که یوز آهو را رها نمی‌کند.)