غزل شمارهٔ ۳۱۱

برداشت: آدم حیله‌گر در پوشش نازک خود چقدر از درد و رنج شبان بلندخبر دارد.

برداشت: عاقل قبل از اینکه وارد عشق شود، به پیامدها و نتیجه‌های آن فکر می‌کند و به همین دلیل، هرگز به آسانی قدم در این راه نمی‌گذارد.

برداشت: سعی کردم که به هیچ‌کس دلم را نسپارم، اما با این حال چگونه می‌توانم با این دو چشم باز دنیا را نادیده بگیرم؟

برداشت: مراقب اثرات منفی نگاه و توجه دیگران باش، زیرا زمانی که این نگاه رها شود، دیگر برنمی‌گردد و نمی‌توان از عواقب آن جلوگیری کرد.

برداشت: معنی: شاید دلیل اینکه چشم باز (پرنده شکاری) را بستند، شوخی و بی‌پروایی تذروان (قرقاولان) بوده است تا باز آنان را نبیند و عاشق نشود و از شکارشان دست برندارد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: محتسب (نگهبان اخلاق) در پی رندان (شراب‌نوشان) است، غافل از اینکه صوفیان (عارفان) به عشق و حقیقت نزدیک‌ترند و در حال معاشرت با زیبایی‌ها هستند.

برداشت: معنی: به زاهدی که شراب عشق می‌نوشد بگو که خانه را برای معاشران عاشق‌پیشه خالی کند و ترک زهد و تقوا بگوید؛ یا خانه را به معاشران واگذارد و خود به عشق پردازد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: هر کسی که با گل و زیبایی آشناست، بهتر است با سختی‌ها و تلخی‌های زندگی کنار بیاید.

برداشت: وقتی دل خود را به کسی می‌سپاری، باید حاضری باشی که ریسک‌های آن را بپذیری و از آسیب‌ها و مشکلات احتمالی نترسی.

برداشت: هر چه از دوستان می‌بینی، چه با احترام و چه با بی‌احترامی، همه از کرم و generosity آنهاست.

برداشت: مجنون به عشق لیلی دست دراز کرده و او را می‌خواهد، اما محمود و ایاز نیز در اینجا به نوعی دیگر از عشق و محبت اشاره دارند. این تصویر به ما می‌گوید که عشق و محبت در شکل‌های مختلفی وجود دارد و هر کدام هرچند متفاوت، ارزشمندند. زندگی پر از روابط و احساسات متنوعی است که هر کدام زیبا و معنادار هستند.

برداشت: هیچ پرنده‌ای نمی‌داند این نغمه‌ها چه محتوایی دارند و هیچ نوازنده‌ای نمی‌تواند این صداها را تولید کند.

برداشت: هر چیزی که ارزش و زیبایی دارد، از جایی خاص به دست می‌آید؛ مانند شکر که از مصر تولید می‌شود و سعدی که شاعر بزرگ ایرانی‌ست و از شیراز برخاسته است.