غزل شمارهٔ ۳۰۹

برداشت: ما در این شهر احساس تنهایی می‌کنیم و در این سرزمین از سرمایه بهره‌مند نیستیم. ما به خاطر تو در مشکلات گرفتار شده‌ایم و نتوانسته‌ایم از چنگال تو رها شویم.

برداشت: در دنیای پیرامون ما امکانات و فرصت‌های بسیاری وجود دارد، اما قلب ما به خاطر زلف تو به زنجیر کشیده شده و آزادی ندارد.

برداشت: من نمی‌توانم تمام عمر از نگاه تو دست بردارم، ای سرور زیباها، لطفا نگاه خود را از من باز نگردان.

برداشت: اگرچه در میان جمعیت تو افراد زیادی از ما بهتر باشند، اما ما هیچ‌کس را در تمام جهان مانند تو نمی‌شناسیم.

برداشت: در دلم آرزو داشتم که روزی جانم را برای تو فدای کنم، اما حالا به یاد می‌آورم که جان چیزی بی‌ارزش است.

برداشت: این جمله بیانگر این است که من از روی درد و مشکل خود صحبت می‌کنم، تا بویی خوش از عطرها در آتش نپیچد و فضا را معطر نکند. به عبارتی دیگر، می‌خواهم از مسائلی بگویم که در قلبم است، تا حقیقتی که در پشت این احساسات وجود دارد، شناخته شود.

برداشت: اگر بگویم که حال من خوب است، چهره‌ام نشان‌دهنده این است که در درونم چه خبر است.

برداشت: عشق در سن پیری برای من عجیب است، چرا که تو جوانی و بر دل پیر من تسلط یافته‌ای.

برداشت: من از زیبایی و جذابیت ابروی تو چشمانم را نمی‌گردانم و حتی اگر کسی بخواهد با نگاه بد مرا هدف قرار دهد، باز هم به تو خیره می‌مانم.

برداشت: عجیب است که برخی افراد که خودشان عاشق نیستند، می‌خواهند به من نصیحت کنند و پند دهند. بهتر است که بروند و از این کار دست بکشند.

برداشت: ای سعدی، جسم زیبا برای دیده‌هاست. اگر آن را نبینی، چشم بینا چه سودی دارد؟