غزل شمارهٔ ۳۰۷

برداشت: ای دوست، تو که دل مرا گرفتی، لطفاً به کمکم بیا، زیرا که سرم دارد از دست می‌رود.

برداشت: برای کمک به نیازمندان، باید با محبت و دلسوزی پیش برویم. من هر روز احساس ناتوانی بیشتری می‌کنم، ای دوست، لطفاً به من یاری برسان.

برداشت: در اینجا شاعر به احساس عمیق غم و اندوه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این غم به پایان نمی‌رسد. او به دوستش می‌گوید که در این وضعیت ناامیدکننده، تنها امیدش این است که دست او را بگیرد و به او کمک کند تا از این غم و غصه نجات یابد.

برداشت: من سرم را پایین می‌آورم تا از دام عشق رهایی یابم، اما نمی‌دانم این آزاد شدن چه زمانی ممکن خواهد بود. ای دوست، یاری‌ام کن.

برداشت: دل فرمانبردار است و با صدای بلند از تو می‌خواهد که در کارهایش به او کمک کنی، ای دوست.

برداشت: اکنون که به وصالت دسترسی ندارم، تنها به یک نگاه از تو راضی هستم. ای دوست، در این شرایط سخت و ناتوانی، به من کمک کن.

برداشت: دوست عزیز، من هیچ امیدی به کمک دیگران ندارم، زیرا تنها به محبت و حمایت تو نیاز دارم.

برداشت: سعدی بارها به تو کمک خواسته و به ناتوانی خود اعتراف کرده، اما فقط یک بار از روی مهر و محبت، ای دوست، به او یاری کن.