غزل شمارهٔ ۳۰۴

برداشت: کیست که به دلیلی به شکار می‌رود و دل دوستانش را در قید و بند نگه می‌دارد؟

برداشت: خواهر جادوگران بابل، همسایه‌ی بازیگوشان کشمیر.

برداشت: AI: این بهشت را اگر شنیده‌ای، بدان که نگاه کردن به آن جوان، باعث می‌شود آدم احساس کند که پیر شده است. (تصحیح AI: این بهشت را اگر شنیده‌ای، بدان که نگاه کردن به آن باعث می‌شود پیر احساس کند که جوان شده است.)

برداشت: عاشق که در حالت هیجان و عاشقی است، از زخم‌هایی که بر او وارد می‌شود، بی‌خبر است و نمی‌داند که عشقش می‌تواند او را آسیب‌پذیر کند.

برداشت: چنانچه نقاشی چهره‌ای زیبا را ببیند، دیگر به ایجاد نقاشی‌هایی از ایده‌ها و تصاویر بی‌ارزش مشغول نمی‌شود.

برداشت: تو که با بی‌رحمی و ضعیف بودن رابطه‌ات رفته‌ای، این‌گونه به سرنوشتت ادامه می‌دهی.

برداشت: افراد کوته‌نظر به عشق بی‌فایده انتقاد می‌کنند و دیگران را از آن دور می‌سازند.

برداشت: وقتی که جان من از بدن خارج می‌شود، خونی که با شیر آمیخته شده چکیده خواهد شد.

برداشت: اگر محبوب عاشقان جان بخواهد، نه جلوگیری در کار است و نه تأخیری جایز.

برداشت: آن کسی که به هدف و خواسته دوست نیاز دارد، باید از خواسته‌های شخصی خود صرف‌نظر کند.

برداشت: سعدی می‌گوید: وقتی که در عشق گرفتار شدی، دیگر به چه راهکار و تدبیری فکر می‌کنی؟ بهتر است که از تدبیر و برنامه‌ریزی دست بکشی.