غزل شمارهٔ ۳۰۲

برداشت: نور چهره‌ات همانند خورشید به آسمان می‌تابد و بر بقیه سایه می‌اندازد. بگو که خدا از هر بدی و آسیب دورت نگه‌دارد.

برداشت: هیچ انسانی مانند تو را نمی‌توان در عالم پیدا کرد؛ زیرا در بهشت فردوس هم مانند تو نیست حوری.

برداشت: اگر حوری بهشتی با چنین رویی را در فردا ببیند، اگر انصاف داشته باشد، به ناتوانی و کمبود خود اعتراف خواهد کرد.

برداشت: شب ما تنها زمانی روشن و خوشایند می‌شود که تو از تاریکی به روشنایی بیایی، همان‌طور که صبح روشنی می‌آورد و از ظلمت بیرون می‌آید.

برداشت: عجیبی نیست اگر زنده‌ها به تو تمایل داشته باشند، چرا که مردگان نیز به خاطر عشق تو از قبرهایشان باز می‌گردند.

برداشت: AI: این شعر به این معناست که نمی‌توان به حیوانات گفت که روح دارند یا احساساتی مثل انسان‌ها. نگاه و توجهی که تو به زیبایی‌ها داری، به هیچ چیز دیگری نمی‌توان نسبت داد. (تصحیح AI: این شعر به این معناست که نمی‌توان به حیوانات گفت که روح دارند یا احساساتی مثل انسان‌ها. کسی که نگاه و توجهی به تو و زیبایی‌هایت ندارد، او را جز به چارپایان، به هیچ چیز دیگری نمی‌توان نسبت داد.)

برداشت: معنی: روی‌بند قادر نیست که افسون چشمان تو را باطل کند؛ همان طور که هر قدر تلاش کنند نمی‌توانند مستی را از مست زایل کرده، او را مستور نمایند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: عسلی: ← ۱۸٫۶ / زنّار: ← ۱۱۱٫۹ / کنایه: عسلی دوختن و زنار بستن (کافر شدن) / معنی: با این شیرینی که تو داری، تعجبی ندارد که زنبور عسل از دست تو بر خود عسلی بدوزد و در برابر تو تسلیم گردد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: در غیاب تو، دوست عزیز، آنچه بر من می‌گذرد را نمی‌توانم به زبان بیاورم مگر اینکه خودت حضور داشته باشی.

برداشت: AI: من امروز به عنوان فردی مشهور در نظر مردم هستم و محبوبیت من به خاطر سخنان شیرین و نیکوکاری تو است. (تصحیح AI: من و تو امروز به عنوان افرادی مشهور در نظر مردم هستیم و محبوبیت من به خاطر سخنان شیرین و شهرت تو به خاطر زیبایی است.)

برداشت: AI: برای من دشوار است که ببینم دیگران تو را چگونه می‌نگرند، ای سعدی. جای تعجب نیست که تو این‌قدر غیرت و حساسیت داری. (تصحیح AI: برای من دشوار است که ببینم دیگران تو را چگونه می‌نگرند. ای سعدی، جای تعجب نیست که تو این‌قدر غیرت و حساسیت داری.)