غزل شمارهٔ ۳۰۰

برداشت: یار واقعی کسی است که بر ناملایمات و سختی‌های محبوبش صبر کند و به خاطر رضایت او، از خواسته‌های شخصی خود چشم‌پوشی کند.

برداشت: اگر بر وجود عاشق ستمی برود، او فقط خطای خود را می‌بیند و اشتباهات معشوق را نادیده می‌گیرد.

برداشت: محبوب برای به دست آوردن نفس و زندگی معنوی راه و رسمی ندارد، بلکه ما باید نفس خود را قربانی کنیم تا محبوب به زندگی‌اش ادامه دهد.

برداشت: شنیده‌ام که دوستان به بیابان پناه برده‌اند، زیرا از سرزنش مردم و بدی‌های یار نقش بر آب شده‌اند.

برداشت: من هیچ مسیر و راهی را نمی‌روم مگر اینکه به سمت دوستی‌ام باشد و هیچ جا نمی‌نشینم مگر اینکه پای یارم باشد.

برداشت: تو گفتی که هوای باغ در زمان گل زیباست و دل‌انگیز، اما من هرگز نمی‌توانم از یاد محبوبم دست بردارم.

برداشت: باغی که در آن خبری از دیدار محبوب نباشد، در حقیقت، تلاش و زحمت است. حتی اگر صد درخت گل هم بکارید، باز هم نمی‌تواند جای محبوب را پر کند.

برداشت: ای باد، اگر به باغی بروی که مخصوص روحانیان است، خواهش می‌کنم پیام عشق قدیم ما را به یار برسانی و دعای او را منتقل کن.

برداشت: AI: ما هیچ کس را در مورد درد و عشق تو خبر نداریم و حتی نمی‌توانیم ماجرای عشق خود را با یارمان در میان بگذاریم. (تصحیح AI: ما با هیچ کس در مورد درد و عشق تو سخنی نداریم و ماجرای عشق خود را با یارمان در میان می‌گذاریم.)

برداشت: AI: هر کسی که در جمع دوستان باشد و خود را از آن‌ها جدا کند، در حقیقت از همه‌ی مردم نزدیک‌تر به محبوبش است. (تصحیح AI: هر کسی در جمع دوستان باشد، ولی سعدی خود را از آن‌ها جدا کند. در حقیقت او از همهٔ مردم بیگانه و نزدیک‌تر به محبوبش است.)