غزل شمارهٔ ۲۹۹

برداشت: ای صبر، مدارا کن چون یار به وعده‌اش عمل نکرد و کارم از دستم خارج شد و کمک یار نیز به من نرسید.

برداشت: آه من از عمق دل برخواست و اشک‌هایم به رنگ خون بر چشمانم نشسته است. ای پروردگارا، چه چیزی در من بیدار شد که یارم بی‌من به انتظار نشسته است؟

برداشت: در عشق، نه توانایی صبر دارم و نه ثروت و جواهر، اما به جای آن، اشک‌هایم و آتش درونم وجود دارد که هر دو به خاطر یار است.

برداشت: وقتی که قامت من از درد و غم خم شده بود، یار به یکباره مانند تیری از کنارم ناپدید شد.

برداشت: معنی: ای سعدی، تو به غلامی یار کمر بسته‌ای؛ اما بر وی منّتی مگذار؛ زیرا این غلامی تو برای او سودی ندارد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: اکنون که یارت به تو وفا نکرد و دل تو را شکست، دیگر نمی‌توان به وفاداری او امید داشت، زیرا او پیمان خود را شکسته است.