غزل شمارهٔ ۲۹۸

برداشت: برای تجربه عشق و معشوق، باید درد و رنج را تحمل کرد. در این مسیر، نوشیدن شراب عشق و زیبایی‌های گل و نیز خارها و مشکلات جزو جدایی‌ناپذیر است.

برداشت: AI: به نظر من، هر چیزی که از دهان کسی با زبان نرم و شیرین بیان شود، دلنشین و خوشایند خواهد بود. (تصحیح AI: به نظر من، هر چیزی که از دهان و لبان شیرین تو بیان شود، دلنشین و خوشایند خواهد بود.)

برداشت: با کسی دیگر نمی‌توانم بروم، زیرا من به خاطر تو به اینجا آمده‌ام و تنها از تو کمک می‌خواهم.

برداشت: AI: اگر بخندی به من، من هم عیب تو را نمی‌گویم، اما اگر به خاطر غم تو گریه کنم، بسیار ناراحت می‌شوم. (تصحیح AI: اگر بخندی به من که به خاطر غم تو زار گریه می‌کنم، بر تو عیبی نمی‌گیرم.)

برداشت: بی‌شک وقتی که ابرهای باران‌زا می‌بارند و عواطف را بروز می‌دهند، گل‌ها و باغ‌ها نیز شاداب و شکوفا خواهند شد.

برداشت: تو می‌روی و نمی‌دانی که در پشت سر تو، دل‌ها و چشم‌ها به تو توجه دارند.

برداشت: اگر من پیش تو بمیرم، برایم هیچ ضرر و رنجی نخواهد داشت.

برداشت: به جز حسرت آن که بازهم زنده شوم و برای تو بمیرم

برداشت: گفتم که در جایی آرام و ساکت مثل یک سنگ بنشینم و قلبم را به دیوار بچسبانم.

برداشت: می‌دانم که دستیابی به هدفم آسان نیست، اما تو با کلامت می‌توانی سنگی را از جایش به حرکت درآوری.

برداشت: سعدی می‌گوید: اگر کسی با مشکلات و سختی‌ها روبرو شود، هیچ راهی برای فرار از آن‌ها ندارد. وقتی که گرفتار چیزی هستی، نمی‌توانی به سادگی از آن دور شوی.