غزل شمارهٔ ۲۹۶

برداشت: معنی: همنشینی با یار موافق به‌سان دولت و سعادتی است که موجب پرورندگی جان می‌گردد و خلوتی است که مدعی در آن وجود ندارد و سفره‌ای است که برای تناول نباید منتظر کسی ماند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: در انتهای شب، صبح نزدیک است. ای دوست، به زودی باید سر خود را از زیر چادر بلند کنی و به دنیای جدیدی وارد شوی.

برداشت: شاید روزی مردم فکر کنند که اگر تو چهره‌ات را به شب نشان دهی، مانند خورشید خواهد درخشید.

برداشت: شعله‌ای روشن کن و سرگرمی‌ای پیدا کن تا بتوانم از ذهنم خواب و بی‌حالی را دور کنم.

برداشت: بیدار شو و از نسیم بهاری لذت ببر، صدای دلنشین پرندگان را بشنو و عطر خوش گل‌های لاله را استشمام کن.

برداشت: برگ‌های سبز درختان در حضور خداوند، هر کدام مانند صفحه‌ای از کتابی هستند که معرفت و آگاهی از خالق را بیان می‌کنند.

برداشت: امروز روز بهار است، پس بیایید به سیر و تماشا برویم. به عمر کوتاه ما اعتمادی نیست؛ که بهار دیگر را ببینیم

برداشت: تو وعده داده بودی که شبی را به یاد تو در روز بگذرانم، اما شب گذشت و روز هم از دست رفت و به یاد تو نپرداختم.

برداشت: دور youth و جوانی به پایان رسید و موهای سیاه به سفیدی گراییدند. زیبایی و شجاعت جوانی از بین رفت و به یاد سوارانی که در گذشته بودند، تنها گردی باقی مانده است.

برداشت: فکر و اندیشه‌ات را پاک کن و بیاموز که مانند سعدی سخن بگویی. دامن پر از گوهر و خوبی را بر سر مجلس بزن و به دیگران ببخش.