غزل شمارهٔ ۲۹۵

برداشت: برای عاشقی که از آغوش یارش محروم است، خفتن بر سر دیبا یا خار یکی است.

برداشت: اگر کسی بتواند به دیدار دوستش صبر کند، من هرگز نمی‌توانم بر آتش عشق و شوق او آرام بگیرم.

برداشت: آتش ناشی از آه و ناراحتی در دل است و دود آن به سقف چشم می‌رسد، در حالی که چشمان فرد مانند چشمه‌ای اشک می‌ریزند و احساساتش موج می‌زند.

برداشت: اگر تو از ما بی‌نیازی، ما به تو امیدواریم و اگر تو از ما جدا باشی، ما به تو نیازمندیم.

برداشت: ای کسی که به دوستی یاران غار مشغول هستی، چرا دلخور و غمزده‌ای؟ مثل سگی هستی که به دوستان خود وفادار است.

برداشت: من می‌توانم امیدها و احتمال‌های زیادی را در ذهن داشته باشم و با حالتی شاد و پرانرژی مانند یک شتر سرمست از خوشحالی زیر بار حرکت کنم.

برداشت: ما تسلیم شدیم و سلاح‌های خود را کنار گذاشتیم، اگر تو حاکمی هستی و بخواهی می‌توانی ما را به سرنوشتی که می‌خواهی برسانی.

برداشت: اگر با ظلم و ستم به من آسیب برسانی، راحتی و آرامش من در آن است. و اگر با چهره‌ای عبوس و ترش رویی، تلخی‌ات همچنان برای من خوش‌عطر و شیرین خواهد بود.

برداشت: اگر عشق به تو اثر بگذارد، برای بنده افتخار است که به خاطر خداوندگار، دلی داغ دارم.