غزل شمارهٔ ۲۹۴

برداشت: AI: زمان آن رسیده است که عطر گلستان دیگر قدیمی شود و گلاب عطار به پایان برسد. (تصحیح AI: زمان آن رسیده است که عطر گلستان دورهٔ گلاب عطار را به پایان برساند.)

برداشت: بلبلان در سحرگاهان با آوازهای دل‌نواز خود، خواب را از سر کسانی که خواب‌آلود هستند، می‌ربایند و آنها را به بیداری دعوت می‌کنند.

برداشت: معنی: ما بساط زاهدی برچیدیم. چه کسی سجّادهٔ ریاکاری را به نزد باده‌فروش می‌برد؟ - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: از این پس یکرنگی پیش می‌گیریم تا این خرقهٔ ریایی پوششی برای زنّار پنهان ما نباشد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: بیدار شو، زیرا چشمان بی‌خبر تو بسته‌اند و هزاران مشکل و فتنه در حال بیدار شدن هستند.

برداشت: AI: وقتی که تو دل کسی را به خود مشغول کردی، انگار که همه مردم را در یک لحظه تحت تأثیر قرار دادی. (تصحیح AI: وقتی زیبارویی دل کسی را به خود مشغول کرد، اما تو همه مردم را در یک لحظه تحت تأثیر قرار دادی.)

برداشت: یا اینکه دل و فکر خود را به ما بسپار، یا اینکه دل ما را از خود برهان.

برداشت: معنی: نه رفتن امکان‌پذیر است، نه ماندن صلاح؛ زیرا اسیر عشقیم و یار از ما ملول و دلتنگ است. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: من زخم‌های تو را می‌پذیرم و دردهایی که به من می‌زنی را تحمل می‌کنم، و بار سنگین عشق تو را هم بر دوش خود حس می‌کنم.

برداشت: من تصمیم گرفته‌ام که حتی اگر جانم به خطر بیفتد، از عشق و دلبستم دور نشوم.

برداشت: AI: اگر دنیای خوب و آخرت نیکو را به من بدهی، هر دو را می‌پذیرم و دوستت را کنار می‌گذارم. (تصحیح AI: اگر دنیای خوب و آخرت نیکو را به من بدهی، که هر دو را بپذیر و دوستت را کنار بگذار،)

برداشت: معنی: می‌گویم: تو متاع خویش؛ یعنی دنیا و آخرت را که چون پولی سیاه است نگه دار؛ زیرا ما دوست را مثل یوسف به بهای اندک نمی‌فروشیم. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی