غزل شمارهٔ ۲۹۱

برداشت: از بهشت فردوس، شخصی به سوی ما می‌آید و شاید ستاره‌ای در حال گذر باشد یا فرشته‌ای به این سو می‌آید.

برداشت: هر قندی که از عالم غیب به دل‌های داغدیده عزیزان می‌رسد، نمکی به همراه دارد.

برداشت: زمانی که فرصتی برای خدمت به او به دست می‌آید، باید بدانیم که ایام عمر به سرعت می‌گذرد و هر لحظه از زندگی ما اهمیت دارد. هر لحظه که از عمر می‌گذرد، لحظه‌ای دیگر به وجود می‌آید که باید از آن برای خدمت به او استفاده کنیم.

برداشت: معنی: ای سعدی، بی‌تردید غم او همانند سلطانی است که فرمانروایی وجود ما را به دست خواهد آورد؛ زیرا لحظه‌به‌لحظه طلایه لشکر او از راه می‌رسند. / یَزَک: «جمع قلیل و مردم کمی را گویند که در مقدمه و پیش‌پیش لشکر به راه روند تا از سپاه خصم باخبر باشند و به ترکی قراول خوانند.» (لغت‌نامه) - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی