غزل شمارهٔ ۲۸۹

برداشت: تصحیح AI: این احساس واقعی عشق نیست که از دل به زبان می‌آید و این فرد عاشق نیست که (از دستِ) عشقش (و) از سمت معشوق شکایت کند.

برداشت: معنی: به آن کسی که بر اثر سرزنش دیگران به فریاد می‌آید، بگو برود و در گوشه‌ای در پشت زانوی ایمنی جای گیرد و از ملامت در امان بماند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: هرکس که در این دریا خطرناک گرفتار شود، نشنیده‌ایم که دوباره به ساحل برسد.

برداشت: ای مسافر، تو که در این بیابان گم شده‌ای، دیگر خبری از تو و نشانی از وجودت نخواهد بود.

برداشت: هرگاه که چشمت به دیدن کسی باز شود و عشق و علاقه را حس کنی، حتی اگر تیر و سنان (خطر و دشواری) به تو نزدیک شود، نباید پلک‌هایت را ببندی و از دیدن آن شخص چشم بپوشی.

برداشت: عاشق واقعی کسی است که بدون توجه به خود و از شوق و شوری که دارد، با افتادگی و شجاعت به استقبال مشکلات و سختی‌ها می‌رود و همچون کسی که در حال رقصیدن است، با قلبی شاداب و روحی آزاد به چالش‌ها نزدیک می‌شود.

برداشت: به هیچ وجه نخواهم رفت که روی خود را از تیر پنهان کنم، چون اگر بدانم که تیر از آن دست و کمان می‌آید.

برداشت: افرادی را مشاهده می‌کنند که فوت شده‌اند، اما نمی‌توانند شناسایی کنند که قاتل آنان کیست، چرا که تیرانداز در پشت پرده‌ای پنهان است و کسی او را نمی‌بیند.

برداشت: تصحیح AI: در درون من چنان با تو صمیمی شده‌ام که دیگر از همه کس و همه چیز در دنیا احساس ناراحتی می‌کنم.

برداشت: عشق حقیقی به این معناست که انسان نباید از دوستش گله کند، اما احساسات و شور و شوقش باید به زبان بیاید و ابراز شود.

برداشت: تصحیح AI: سعدی جان، صدای تو از روی (بی)درد(ی) نیست، بلکه حرارتی وجود دارد که دود از آن بلند می‌شود و نشان‌دهنده‌ای از آتش درون است.