غزل شمارهٔ ۲۸۴

برداشت: هر کسی که به محله عاشقان و زیبایی‌های دل‌فریب وارد شود، دیگر امیدی نیست که به عقل و تدبیر خود بازگردد.

برداشت: پرنده‌ای که دیگر نمی‌تواند به لانه‌اش برگردد، سرنوشت او را به جایی می‌برد تا به دام شکارچی بیفتد.

برداشت: معنی: نمی‌دانم ابروی دلربا و شوخ تو چه محرابی است که اگر کافر هم آن را ببیند، به نماز می‌ایستد. / محراب: - > ۸٫۳ - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: شخصی که در زندگی‌اش همواره افرادی چون تو در نزدیکی‌اش حضور دارند و به او سر می‌زنند، بسیار با عظمت و نیکبخت است.

برداشت: ناراحت نمی‌شوم اگر به من پاسخ‌های نامطلوب بدهی، زیرا کلام تو برایم دلپذیر و خوشایند است.

برداشت: بیا و به چهره زرد من نگاه کن و نشانه‌ها را بخوان، زیرا اگر بخواهم داستانی را روایت کنم، بسیار طولانی خواهد شد.

برداشت: من از دردی که در سینه‌ام دارم فریاد می‌زنم و ناله‌ام ناشی از درد واقعی است، نه مثل دیگر حرف‌ها که فقط از روی خیال و مجاز بیان می‌شوند.

برداشت: به جای اینکه بر زمین قدم بگذاری، باید بر روی چشمان سعدی قدم بگذاری، زیرا هر کس که مانند تو با ارزش و محترم باشد، حق دارد به ناز و لذت زندگی کند.