غزل شمارهٔ ۲۸۳

برداشت: اگر تو با حال خوش و سرمست وارد شوی، همه چیز به هم می‌ریزد و وجود ما مانند خاک از عدم و نیستی به وجود خواهد آمد.

برداشت: اگر نوری از چهره‌ات در گوشه‌ای از قلب من بتابد، جان خلوت‌نشین من از دلش آه و ناله‌ای به آسمان برمی‌دارد.

برداشت: امید مانند یک گلدسته برای روح عاشقان است که به آنها کمک می‌کند تا غم و اندوه را از مسیر زندگی خود دور کنند و از مشکلات رهایی یابند.

برداشت: گفتی که روزی با تو لحظه‌ای خوش بگذرانم، اما آن لحظه میسر نشد. می‌ترسم که فرصتی برای این کار دیگر پیش نیاید.

برداشت: من عاشق شدم، هرچند که می‌دانستم از ابتدا که نباید به این راه می‌رفتم، زیرا از دانه عشق، شاخ و برگ  (درخت) پشیمانی خواهد رویید

برداشت: دوستانم می‌گویند که این حال و هوای عشق و غم تا کی ادامه خواهد داشت؛ عشق انسان، همیشه باعث به وجود آمدن این شوق و اشتیاق است و از طرفی غم و اندوه نیز از دل می‌جوشد.

برداشت: معنی: دل شکیبایی و دانایی را از کف دادم. اینک ما مانده‌ایم و جانی. اگر غم، غم عشق توست جان ما را هم از کف به در خواهد برد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: سعدی هر لحظه از شدت عشق تو ناله می‌کند، به طوری که شعرهایش آنقدر سوزناک هستند که از قلمش دود برمی‌خیزد.