غزل شمارهٔ ۲۸۲

برداشت: زمانی که به یاد چهره آن محبوب می‌افتم، مانند بلبل، آرزوی ناله‌های حزین و دل‌سوز به جانم می‌رسد.

برداشت: در جمع دوستان، وقتی که یاد او به یادم می‌آید، اشک از چشمانم ریخته می‌شود و مانند سنگ قیمتی یاقوت در کنار هم قرار می‌گیرد.

برداشت: به یاد روی دلبر، رنگ لاله به ذهنم خطور می‌کند و با دیدن سبزه، یاد خط یار به یادم می‌آید.

برداشت: اگر گل، روزی به دست من بیفتد که شبیه روی تو باشد، وای بر من! حتی اگر هزار سال دیگر هم بهار این طور بیاد، همچنان چنین رویی پیدا نخواهد شد.

برداشت: بدبختان از باغ وصال او بهره‌مند می‌شوند، ولی من فقط از زیبایی‌اش خار نصیبم می‌شود.

برداشت: به آنچه که به وصال و نزدیکی عشق مربوط می‌شود، طمع نکن که بدون جدایی باشد؛ زیرا بعد از هر شادی و مستی، حتماً اندوه و دردسر هم خواهد آمد.

برداشت: زمانه من را به جایی دور از دوستانم کشاند، اما من راضی‌ام به این‌که نسیمی از آن دیار به من برسد.

برداشت: فراق یار به شدت صبر انسان را می‌سوزاند و نمی‌دانم که بهار وصال دوباره کی خواهد آمد.

برداشت: ای دل، اگرچه صبر در ابتدا تلخ و دشوار است، اما زمانی که به امید وصال و دیدار معشوق باشد، شیرین و دلپذیر می‌شود.

برداشت: AI: پس از گذراندن مشکلات و دشواری‌ها، امید به دیدار معشوق مرا تنها می‌سازد، زیرا هر صبحی که از شب می‌آید و هر نوع تسکینی که به دست می‌آید، مانند تریاکی است که از زهر مار می‌کاهد. [تصحیح AI: پس از گذراندن مشکلات و دشواری‌ها، من امید به دیدار معشوق دارم، زیرا هر صبحی از شب می‌آید و تریاک (=پادزهر) که از زهرمار به‌دست می‌‌آید.]

برداشت: از زندگی و ناملایمات آن، برخی مردم در پی قدرت و تسلط بر دیگران هستند و در دل مردان دانا و آگاه، اثرات این ظلم و ستم عمیق می‌شود.

برداشت: اگر لحظات خوشی که با من سپری می‌کنی را در نظر بگیری، برای من آن لحظات، به اندازه عمر باارزش است.

برداشت: غیر از عشق و محبت محبوبم، سعدی به هیچ چیز دیگر در دنیا اهمیت نمی‌دهد، حتی اگر پادشاهی هم باشد، او از این امور بیزار است.