غزل شمارهٔ ۲۸۱

برداشت: من به آینده امیدوارم که کارها درست شود و وقتی که ملاقات پایان یابد، دوری نیز به پایان می‌رسد.

برداشت: من هرگز از تو خسته نمی‌شوم، حتی اگر نسبت به من بی‌محبت باشی. جواب تلخ به محبت من، مانند طعم شیرین شکر است که با تلخی نمی‌تواند مقابله کند.

برداشت: به رغم دشمنانم، ای دوست، سایه‌ای بر سر برافراز که موش کوری نمی‌تواند ببیند که خورشید طلوع کند.

برداشت: با وجود مشکلات و دشواری‌های زندگی، امیدوارم که روزی از این شرایط سخت رهایی یابم و به وضعیت بهتری دست پیدا کنم.

برداشت: اگر زندگی ادامه داشته باشد، این اندوه و حسرت باقی نخواهد ماند و اگر بلبل نمیرد، درخت گل شکوفا خواهد شد.

برداشت: به خاطر اینکه دائم در ذهنم تصویر چهره‌ات را می‌بیند، به حدی تحت تأثیر قرار گرفته‌ام که حالا حتی تلاش‌هایم برای فراموش کردنش هم به صورت خیال و تصویر در ذهنم می‌آید.

برداشت: ما هزار بار برای تو تقدیر و سرنوشت نوشته‌ایم، اما تو هنوز برنگشته‌ای. نمی‌دانم آیا نشانه‌ای از رحمت در سرنوشت تو وجود دارد که سرانجام ظاهر شود؟

برداشت: باید روزی به کوه بروی و آنقدر غمگین شوی که اشکت مثل سیلاب، تا کمرت بیفتد.