غزل شمارهٔ ۲۷۵

برداشت: من نگفتم که روزه و سخت‌کوشی دائمی نیست؛ به زودی مشقت‌ها به پایان می‌رسد و آرامش و راحتی خواهد آمد.

برداشت: پس از هر سختی، آرامشی وجود دارد که ناگزیر خواهد آمد، اما انسان باید صبر و تحمل داشته باشد.

برداشت: چهره‌اش را تا چه زمانی از ما پنهان می‌کند؟ عید هلال (ماه نو) که با ابرویش نمایان می‌شود.

برداشت: در این فصل، چه فایده‌ای دارد که در این دنیا دل را ناراحت کنیم، بهتر است که درهای امید و شادی را باز کنیم تا دل شاد شود.

برداشت: عود: ۵۹٫۳ / مشک: ۲۲٫۲ / معنی: به غلامان بگو که تا عود بر آتش نهند و به کنیزک نیز بگو تا برای معطّر شدن فضا مشک بساید. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: من تصور می‌کنم که معشوق زیبا و بلندبالا در این لحظه به جمع تبریک‌گویان وارد می‌شود.

برداشت: معنی: سواران جنگجوی در میدان جنگ حلقه‌ها ربودند؛ ولی آن دلبر شوخ از محفل‌ها دل می‌رباید. / حلقه ربودن سواران: اشاره است به بازی‌ای که در آن سواران با نیزه حلقه را می‌ربایند و آن چنین بوده است که «مقداری حلقه آهنین را در فواصل مختلف روی زمین پخش می‌کردند، آنگاه سوار به قصد عرض هنر به تاخت از آن سوی میدان فرا می‌رسید و در ضمن تاختن اسب با سرعت هر چه تمامتر حلقه‌ها را یکایک با سرنیزه از زمین بر‌می‌چید.» (فرهنگ اشارات) - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: وقتی دوست در جمع صحبت کند، به خواننده بگو تا کمتر بخواند.

برداشت: شعر به این مجلس نمی‌خورد، اما اگر سعدی گفته، ممکن است اینگونه باشد.