غزل شمارهٔ ۲۷۰

برداشت: معنی: دلم از بیم و هراس هر لحظه در سینه‌ام خون می‌شود و نمی‌دانم که پایان کار من در این عشق و عاشقی به کجا خواهد کشید. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: دل آرام و قرار ندارد تا از راه عقل پندش دهم که عاقل شود و معرفت راهنمای او گردد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: معشوقم از آن یارانی که به راحتی از در درآیند نیست و عشق هم از آن ماجراها نیست که از دل بیرون رود؛ یعنی نه یارم می‌آید و نه می‌توانم عشق را ترک کنم. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: من مانند فرهاد، که بی‌اختیار به سوی لب شیرین می‌روم، نمی‌توانم از آن جلوی خود را بگیرم. حتی اگر درد و سختی‌ها همچون کوهی بزرگ برایم باشد.

برداشت: معنى: اشکم لحظه‌ای ساکن نمی‌شود و یکسر می‌بارد؛ گویی اشک من جیوه است و عجبی ندارد اگر جیوه آرام و قرار نداشته باشد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: دوست عزیز، از انتقادها و سرزنش‌هایت مرا رها کن، زیرا این موضوع باعث می‌شود که درد عاشقی‌ام بیشتر شود.

برداشت: معنی: هیچ دوست دیگری جز چشمانم را نمی‌شناسم که کوشید تا چهرهٔ زعفرانی‌ام را با اشک خونین به لاله‌زاری تبدیل شود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: سرزنش چونان سنگی به دیوار خانهٔ دل اصابت کرد و آن را ویران ساخت و اکنون  وقت آن است که اسباب و بنه خانه عقل به یغما رود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: ایهام: دور عارض ۱ - گردی چهره ۲ - روزگار رونق زیبایی چهره / معنی: وقتی که چهرهٔ گردت در زمان رونق زیبایی‌اش باعث شد که رسم خردورزی تعطیل شود، بیم آن دارم که عشقی هم که در سر سعدی است، به دیوانگی کشد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی