غزل شمارهٔ ۲۶۷

برداشت: معنی: یار بلند بالا به صحرا می‌رود. به رفتنش بنگر که چه زیبا می‌خرامد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: به کدامیک از باغ‌ها که او به شادمانی و خوشی به آنجا می‌رود، زیبایی و شادابی بیشتری دارد؟

برداشت: معنی: هنگامی که او بر اجزای خاک گام می‌نهد، مرده زنده می‌شود و می‌گوید: این مسیحا است که بر سر خاک به حرکت درآمده است. / مسیحا: لقب حضرت عیسی (ع)، معرّب مشیخای سریانی که به معنی مبارک است. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: اگر می‌دانستی که چه درد و رنجی بر ما می‌گذرد، این‌گونه بی‌توجه و بی‌خود نمی‌رفتی، ای دل سنگی.

برداشت: معنی: به عاشقان بگو دل خویش را نگه دارند؛ زیرا آن معشوق زیبای پری‌پیکر برای غارت دل‌ها می‌رود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: هر کسی که در شهر با او برخورد می‌کرد، چه مرد و چه زن، دلش را به دست می‌آورد. حالا او به دشت و صحرا می‌رود.

برداشت: معنی: آفتاب و سرو حسرت می‌برند و رشک می‌خورند که سروبالایی تابنده و بلندقامت‌تر از آنان به حرکت درآمده است.

برداشت: در باغ به قدری زیبایی و جاذبه وجود دارد که انسان احساس می‌کند بر فرشی نرم و مجلل قدم می‌زند.

برداشت: عشق بر عقل برتری دارد و در مقابل قدرتش نمی‌تواند مقاومت کند. فرد بیچاره تنها می‌تواند با نرم‌خویی و صلح‌طلبی زندگی کند.

برداشت: معنی: ای سعدی، دل در راه عشق او فدا کردی و این گذشت. اکنون می‌بینی که جان نیز در گام‌های او نثار می‌شود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی