غزل شمارهٔ ۲۶۶

برداشت: من همیشه این نقص را دارم که بدون شراب و عشق نمی‌توانم زندگی کنم و نمی‌توانم به آرامش برسم.

برداشت: معنی: مرا به شکیبایی از دوست دعوت مکن و سرزنش کردن مرا رها کن؛ زیرا این عشق ورزیدن از طبیعت بشر بیرون نمی‌رود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: پرنده‌ای که به خانه خدا عادت کرده و با آن انس گرفته است، اگر به او آسیب بزنید، دیگر به جایی جز آن مکان آشنا نخواهد رفت.

برداشت: معنی: از چشمان من که می‌گرید، تعجب می‌کنی؟! اما عجیب این است که با این اندوه چرا خون جگر از آنها جاری نیست. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: من دیگر به این حالت برنمی‌گردم که آنچه را دارم، از دست بدهم. اگر از پیشم برود، می‌پذیرم و اگر نرود، باز هم از این وضعیت نمی‌گذرم.

برداشت: خواستم نگاهی بیندازم و برگردم، اما گفت که از این کوچه راهی برای خروج وجود ندارد.

برداشت: رقیب: -> ۸٫۹  / معنی: ستم معشوق به اندازهٔ تحمل حضور نگهبان او دشوار نیست؛ گویی رقیب مثل ابری است که در برابر ماه قرار گرفته و آن را پنهان کرده است. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: ای منظور عشاق و ای فتنه‌انگیز شیراز از زمانی که تو پدیدار شدی، هیچ دلی نیست که به نظر‌بازی نپردازد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: زخم ناراحتی ناشی از عشق تو را با صبر و خردی که داریم، مدتی درمان کرده‌ایم، اما هنوز جای آن زخم از بین نرفته است.

برداشت: معنی: دنیا و سیر و تفرج و شادمانه به ناز زیستن را رها کردیم؛ اما مِهر تو مُهر و نشانی است که مثل نقش بر سنگ از میان نمی‌رود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: امروز نمی‌دانم جایگاهی در جهان وجود دارد که از گفتگوهای من و زیبایی تو خبری نباشد.

برداشت: معنی: ای کسی که گفتی: سعدی، این همه به دنبال زیبارویان مرو؛ [سعدی در پاسخ می‌گوید:] چه قدر مرا نصیحت می‌کنی؟ مگس شکر را رها نمی‌کند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی