غزل شمارهٔ ۲۶۵

برداشت: معنی: هر کس باغچه‌ای برای گشایش دل داشته باشد، به باغ و بستان نمی‌رود و هر کس با خاطری آسوده آرام گرفته باشد، پریشان نمی‌شود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: / معنی: هر کس که خار غم عشق به دامنش خلیده و او را گرفتار کرده باشد، دلش هوای بستان نمی‌کند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: سفر مکه راه درازی است و کسی که به حقیقت و معنی که چونان قبله‌ای است روی کرده و در کنار معشوق نشسته است هرگز به بیابان‌‎های کعبه گام نمی‌نهد. / قبله: ۸۵٫۲

برداشت: اگر همه درهای بهشت را به رویش بگشایند، جان عاشق هرگز به تماشای جایی که رضوان در آن است، نخواهد رفت.

برداشت: اگر وقتی سر تو شوری و حال خوشی ایجاد کند، بوی حقیقت روزی در دل تو نمی‌گذارد که در عشق گل و لاله و ریحان غرق شوی.

برداشت: مدعی: ۱۸٫۲ / معنی: آن کس که بداند سر منزل معشوق کجاست، اگر در برابر پیکان او سینه سپر نکند، لاف‌زنی بیش نیست. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: عاشق راستین کسی است که حتی اگر جانش را هم فدای عشق کند، از وعده و قولی که داده است، دست نمی‌کشد.

برداشت: به فردی که نصیحت می‌کند و دلش درگیر عشق است، باید گفت که برو، چون این مشکل هیچ راه حلی ندارد و به درمان نمی‌رسد.

برداشت: محبت و عشق حقیقی در دل ما جاودانه است و هیچ‌کس نمی‌تواند به ما انتقاد کند. این عشق همانند نقشی است که بر سنگ حک شده و هیچ طوفانی نمی‌تواند آن را محو کند.

برداشت: تقابل عقل و عشق: -> ۱۳۶٫۶ / عیّار: ۴۹٫۲ / معنی: عقل نمی‌خواست که عشق را بنگرد؛ اما همان‌طور که هیچ عیّاری نیست که کارش به بند و زندان نکشد، عشق هم به زندان عقل افتاد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: ای سعدی، اگر بخواهی هر شب درباره درد و غم‌هایش صحبت کنی، شب به پایان می‌رسد اما داستان غم‌ها هیچ‌گاه تمام نخواهد شد.