غزل شمارهٔ ۲۶۲

برداشت: اگر از تو ظلم و بی‌رحمی به ما برسد، اشکالی ندارد. مجنون که عاشق لیلی است، چگونه می‌تواند از درگاه او دور شود؟

برداشت: اگر برای سلامتی تو جانم را فدای تو کنم، افسوس نخواهم خورد. زیرا سرهای زیادی هستند که در مسیر عشق و وفا قربانی می‌شوند.

برداشت: اگر من در جمع تو، گدا و بی‌چشم‌داشت باشم، هیچ عجیب نیست اگر قارون، که ثروتمندترین شخص است، هم به جمع گدایان تو بیابد.

برداشت: معنی: زخمی تیر عشق اگر شمشیری در قفایش باشد، و آنگاه که از پیش تو عبور می‌کند، بدون ترس از آن شمشیر باز هم به عقب می‌نگرد؛ زیرا ترک تو به خاطر حفظ جان ممکن نیست. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: دلم نمی‌آید که پای خود را بر زمین بگذاری، زیرا این پا شایستگی دارد که بر چشمان ما گذاشته شود.

برداشت: در هیچ حالتی نمی‌توانم صحبت کنم و یا چیزی بشنوم، جز در زمانی که نام شما به میان بیاید.

برداشت: ای باهوش، اگر از کنار کسی که مست است بگذری، به او عیب نبر؛ چرا که سرنوشت ممکن است بر روی هر کسی بیفتد.

برداشت: معنى: ما مثل نشانه و آماج که در گل فرو می‌کنند پایمان به گل فرو رفته است و دشمن کسی نیست که تیرش به خطا رود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: ای دوست، در مواجهه با سختی‌های عشق صبور باش؛ زیرا همه‌ی بدی‌ها تنها بر دوستان نزدیک خداوند نازل می‌شود.

برداشت: سعدی می‌گوید که برای رسیدن به محبت و دوستی، باید از خودگذشتگی کرد و حتی از سختی‌ها و زخم‌های دردناک نیز عبور کرد. برای حفظ عشق و دوستی واقعی، لازم است که با مشکلات و رنج‌ها مواجه شویم و آن‌ها را تحمل کنیم.