غزل شمارهٔ ۲۵۶

برداشت: معنی: در هنگام بهار هوس کردم لحظه‌ای با دو رفیق به صحرا روم؛ زیرا همیشه نمی‌توان تنها بود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: وقتی به خاک شیراز نگاه کردم، مانند پارچه‌ای زیبا و منقش به نظر آمد و تمام زیبایی‌هایی که در آن بود، شبیه به سیمای معشوقی بود که بر آن پارچه نقش بسته است.

برداشت: پارس در سایه حمایت اتابک در امنیت به سر می‌برد، اما صدای ناله پرندگان در باغ، غوغا و شلوغی به وجود آورده است.

برداشت: دختر زیبا و خوش‌رویی در حال گذر از کنار من بود که نمی‌دانم چطور بگویم، زیبایی‌اش چقدر خیره‌کننده بود.

برداشت: خدا می‌داند که شقایق نه به خاطر زیبایی‌اش و نه به خاطر عطر خوش سمن و نه به خاطر ارتفاع صنوبر اینگونه است.

برداشت: فتنه سامری به گونه‌ای در نگاهش مجال بروز پیدا کرده بود که نفس عیسوی او همچون لب‌های شیرینش دلربا و جلب توجه می‌کرد.

برداشت: من در فکر هستم که آیا محبوب من یک بت است، یک ماه تازه یا یک فرشته. او با پیکر زیبای خود همانند ماه و چهره‌اش مانند فرشته‌ها به نظر می‌رسد.

برداشت: معنی: او دل سعدی و یک دنیا انسان دیگر را در لحظه‌ای به غارت برد؛ درست به همان شکلی که در نوروز از خوان یغمای شاه همه چیز به غارت می‌رود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی