غزل شمارهٔ ۲۵۴

برداشت: ستاره‌هایی که در شب برای ما ظاهر می‌شوند، در روشنایی خورشید هرگز نمی‌توانند دیده شوند.

برداشت: در واقع، در برابر وجود تو، تمام خوبان دیگر به نوعی در حالتی از عدم به سر می‌برند، حتی اگر در نظر مردم عادی زیبا و پسندیده به نظر برسند.

برداشت: معنی: آدمیان از ترس جان خویش از کسی که به عمد مردم را می‌کشد می‌گریزند؛ اما پاک‌باختگان آگاهانه پیش شمشیر تو می‌آیند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: مبادا این گروه پاکباز را که به جمالت می‌نگرند و به شور و هیجان می‌آیند سرزنش کنی! / تا: در معنی تحذیر است، زنهار / ملامت: عتاب و سرزنش / رندان: جمع رند -> ۱۱٫۲ / به غوغا آمدن: بانگ و فریاد کردن، به جوش و خروش درآوردن. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: خدا می‌داند که اگر روزی تو به نمایش بیایی، مردم از در و دیوار خانه‌ات برای تماشا به سمت تو خواهند آمد.

برداشت: لباس مریدی و وسایل عبادت را به میخانه ببر تا پیروانت در حال رقص و آرزو با تو همراه شوند.

برداشت: معنی: از سر درویشی که ریا می‌ورزد لباس دوتا و ریایی‌اش را بیرون کش؛ زیرا شیوهٔ درویشی ایجاب می‌کند که لباس او یک‌لا و خود او نیز یکدل و مخلص باشند. / دوتا: نوعی پارچه و جامه نازک / یکتا: مجرد و یک‌لا - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: دوزخ را خطری نمی‌دانم و هوس بهشت هم ندارم؛ زیرا هر کجا که تو باشی عاشقان به همان جا خواهند آمد. / سودا: خیال ← ۲۰٫۱ - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: آهِ دل‌خراش سعدی، جگر گوشه‌نشینان را خون کرد. چه خوش است روزی که معشوقکان از خانه به صحرا آیند و سعدی با مشاهدهٔ آنان از آه کشیدن باز‌ایستد! / خرّم: شبه جمله است، خوشا. / کنایه: گوشه‌نشینان (عارفانی که دست از تعلقات مادی کشیده‌اند). - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی