غزل شمارهٔ ۲۵۰

برداشت: زیبارویان ظالم هم ممکن است به دیگران وفا کنند و در عین حال به آنها آسیب رسانده و درمان هم ارائه دهند.

برداشت: وقتی پادشاهان زیبایی و لذت‌های زندگی را دنبال می‌کنند، شکار را زمانی که می‌گیرند، به آن پا می‌بندند و سپس آن را آزاد می‌گذارند.

برداشت: به من که خسته و ناامید هستم نگاه کن، زیرا بزرگواران و سخاوتمندان به نیازمندان از روی مهربانی و برای خداوند توجه می‌کنند.

برداشت: عاشقان را از خود دور نکن؛ زیرا آن‌ها برای تو جان و مال خود را فدای تو می‌کنند و همچنین برایت دعا می‌کنند.

برداشت: اگر دل من به زیبایی‌ها گرایش پیدا کند، ایرادی به آن نگیر، چون این گناهی است که حتی در شهر خودتان هم انجام می‌شود.

برداشت: بوسه‌ای از آن دهان کم‌عرض بگیر یا به فروش برسان، زیرا این چیزی است که هم رایگان داده می‌شود و هم برای آن قیمت تعیین می‌کنند.

برداشت: معنی: تو زاده و اهل سرزمین خطایی؛ بنابراین خطا و اشتباه از تو عجیب نیست؛ زیرا آنان هم که درستکار و راست‌کردارند، گاهی خطا می‌کنند. / خطایی‌بچه: بچه و اهل سرزمین خطا، خطازاده - > ۱۲۲٫۳ - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: اگر نام من در زبان تو بیفتد، نگران نباش؛ زیرا حتی پادشاهان نیز ممکن است به اشتباه نام گدایان را به یاد آورند.

برداشت: معنی: ای سعدی، اگر آن زیباروی از تو یادی نکند آزرده‌خاطر مباش؛ به راستی ما که هستیم که به فکر ما هم باشند؟ (یعنی در برابر معشوق کسی نیستیم.) - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی